مرگ را میدید، اما زنده بود

بود روز کار و یارائی نداشت

بود وقت رفتن و پائی نداشت

آهنی سنگین، دمش را کنده بود

میفشردی اشکم ناهار را

می گزیدی حلقه و مسمار را

دام تادیب است، دام روزگار