سالها رفتی و ندانستی

در دل پاک نیز درگاهی است

از پی کاروان آز مرو

که درین ره، بهر قدم چاهی است

کانکه راهت نمود، گمراهی است

قصه تلخیش دراز مکن

زندگی، روزگار کوتاهی است