چون نگویم، کاین حکایت گفتنی است

دیده را چون عاقبت نادیدن است

به که نیکو بنگرد تا روشن است

از چه وامانم، چو فرصت رفتنی است

خرقه ها با سوزنی کردم رفو

سوزنی کن خرقه دل دوخت کو

خون دگر شد، خون دل خوردن دگر