گوش هستی را چنین آویزه نیست

باخرد، صلحی کن و رائی بزن

کژدم تن را بسر، پائی بزن

هیچ پاکی همچو تو پاکیزه نیست

تو یکی تابنده گوهر بوده ای

رخ چرا با تیرگی آلوده ای

تو چراغ ملک تاریک تنی