رخ چرا با تیرگی آلوده ای

هیچ پاکی همچو تو پاکیزه نیست

گوش هستی را چنین آویزه نیست

تو یکی تابنده گوهر بوده ای

تو چراغ ملک تاریک تنی

در سیاهی ها، چو مهر روشنی

از نظر پنهانی، از دل نیستی