در سیاهی ها، چو مهر روشنی

تو یکی تابنده گوهر بوده ای

رخ چرا با تیرگی آلوده ای

تو چراغ ملک تاریک تنی

از نظر پنهانی، از دل نیستی

کاش میگفتی کجائی، کیستی

محبس تن بشکن و پرواز کن