گرد ز آئینه دل، پاک کرد

صبحدمی، روی ز مردم نهفت

هر در طاعت که توان سفت، سفت

ریخت ز چشم آب و بسر خاک کرد

حلقه بدر کوفت زنی بی نوا

گفت که رنجورم و خواهم دوا

از چه شد این نور، بظلمت نهان