زنیم در چمنی تازه، هر نفس جولان

بما، هماره شکر داده اند، نوبت چاشت

نخورده ایم بسان تو هیچگه غم دان

بزیر پر، چو تو سر بی سبب نهان نکنیم

بهل، که عمر تلف کردنست تنهائی

ندیم سرو و گل و سبزه باش در بستان

بپوش چشم ز بیغوله، نیستی رهزن