بزیر پر، چو تو سر بی سبب نهان نکنیم

ترا ضمیر، بداندیش و الکنست زبان

بما، هماره شکر داده اند، نوبت چاشت

نخورده ایم بسان تو هیچگه غم دان

زنیم در چمنی تازه، هر نفس جولان

بهل، که عمر تلف کردنست تنهائی

ندیم سرو و گل و سبزه باش در بستان