ترا ضمیر، بداندیش و الکنست زبان

اگر که همچو منت، میل برتری باشد

گهت بدست نشانند و گاه بر دامان

مرا نگر، چه نکو رای و نغز گفتارم

بما، هماره شکر داده اند، نوبت چاشت

نخورده ایم بسان تو هیچگه غم دان

بزیر پر، چو تو سر بی سبب نهان نکنیم