فروغ چهر گل، آن به که بلبلان بینند

ز ما گذشت چو برق و نگه نداشت عنان

خوشست نغمه مرغی بساحت چمنی

ولی نه بوم سیه روز، مرغکی خوشخوان

برای همچو منی، شوره زار شد شایان

هر آنکسی که تو را پیک نیکبختی گشت

نداد دیده ما را نصیب، جز پیکان