ز دیوانگانش چه امید، دیگر

کسی میزند لاف بسیار دانی

که دارد سری از سر من تهی تر

گر اینند با عقل و رایان گیتی

نشستند و تدبیر کردند با هم

که کوبند با سنگ، دیوانه را سر