تا ز تاریکیت ایمن کردم

تو بگرد هنر من نرسی

زانکه من بذل سر و تن کردم

شمع خندید که بس تیره شدم

پی پیوند گهرهای تو، بس

گهر اشک بدامن کردم

گریه ها کردم و چون ابر بهار