گر چه یک روزن امید نماند

خدمت آن گل و سوسن کردم

خوشم از سوختن خویش از آنک

سوختم، بزم تو روشن کردم

جلوه ها بر درو روزن کردم

تا تو آسوده روی در ره خویش

خوی با گیتی رهزن کردم