خدمت آن گل و سوسن کردم

پی پیوند گهرهای تو، بس

گهر اشک بدامن کردم

گریه ها کردم و چون ابر بهار

خوشم از سوختن خویش از آنک

سوختم، بزم تو روشن کردم

گر چه یک روزن امید نماند