بخفتند مرغان باغ و قفس

هماندم که او خفت، رنجور مرد

جهان چون دل بت پرستان، سیاه

مه از دیده پنهان و در راه، چاه

شباویز افسانه میگفت و بس

نمیکرد دیوانه دیگر خروش

نمی آید آواز دیگر به گوش