شکسته گرفت و پراکنده رفت

بگسترد چون جامه از بهر خواب

سبوئی شکست و فرو ریخت آب

شنیدم که کوته زمانی نخفت

بنالید از ناله مرغ شب

که شب نیز فارغ نه ایم، ای عجب

ندیدیم آسایش از روزگار