شبی، آن تن بی روان جان گرفت

فتاده است آن کشته ام پیش پای

ز وحشت بگردانم ار سر دمی

ز دنبالم آهسته آید همی

مرا ناگهان از گریبان گرفت

چو دیدم، بلرزیدم از دیدنش

عیان بود آن زخم بر گردنش