آنکه چو ما سوخته از آفتاب

خون فقیران ز چه رو، بی بهاست

عدل، چه افتاد که منسوخ شد

رحمت و انصاف، چرا کیمیاست

چشم و دلش را، چه فروغ و ضیاست

ز انده این گنبد آئینه گون

آینه خاطر ما بی صفاست