چشم و دلش را، چه فروغ و ضیاست

عدل، چه افتاد که منسوخ شد

رحمت و انصاف، چرا کیمیاست

آنکه چو ما سوخته از آفتاب

ز انده این گنبد آئینه گون

آینه خاطر ما بی صفاست

آنچه که داریم ز دهر، آرزوست