صلا زن همچو مرغان سحرگاه

فراوان است آب و میوه تر

ریاحین در گلستان میهمانند

بکوه و دشت، مرغان نغمه خوانند

که صبح زندگی شام است ناگاه

بگفت، ایدوست، ما را بیم جان است

کجا آسایش آزادگان است