کودکی گفت: مسکن تو کجاست

این چنین جامه، جای ارزن نیست

ترسم آنگه دهند پیرهنم

که نشانی و نامی از تن نیست

گفتم: آنجا که هیچ مسکن نیست

رقعه، دانم زدن به جامه خویش

چه کنم، نخ کم است و سوزن نیست