گفتم: آنجا که هیچ مسکن نیست

ترسم آنگه دهند پیرهنم

که نشانی و نامی از تن نیست

کودکی گفت: مسکن تو کجاست

رقعه، دانم زدن به جامه خویش

چه کنم، نخ کم است و سوزن نیست

خوشه ای چند میتوانم چید