خوشه ای چند میتوانم چید

گفتم: آنجا که هیچ مسکن نیست

رقعه، دانم زدن به جامه خویش

چه کنم، نخ کم است و سوزن نیست

چه توان کرد، وقت خرمن نیست

درسهایم نخوانده ماند تمام

چه کنم، در چراغ روغن نیست