چون سرشتم از گل است، از نور نیست

تو چه می بینی، بجز وهم و خیال

من همی بینم بهشت اندر بهشت

تو چه می بینی، بغیر از خاک و خشت

گر گلم ریزند بر سر، دور نیست

گنجها بردم که ناید در حساب

ذره ها دیدم که گشته است آفتاب