نماند جاودان شاداب و خندان

بیفروز از فروغ خود، چمن را

مکاه، ای دوست، قدر خویشتن را

بگفتا، هیچ گل در طرف بستان

مرا هم بود، روزی رنگ و بوئی

صفائی، جلوه ای، پاکیزه روئی

سپهر، این باغ بس کردست یغما