مرا هم بود، روزی رنگ و بوئی

مکاه، ای دوست، قدر خویشتن را

بگفتا، هیچ گل در طرف بستان

نماند جاودان شاداب و خندان

صفائی، جلوه ای، پاکیزه روئی

سپهر، این باغ بس کردست یغما

من امروزم بدین خواری، تو فردا