من امروزم بدین خواری، تو فردا

مرا هم بود، روزی رنگ و بوئی

صفائی، جلوه ای، پاکیزه روئی

سپهر، این باغ بس کردست یغما

چو گل یک لحظه ماند، غنچه یک دم

چه شادی در صف گلشن، چه ماتم

مرا باید دگر ترک چمن گفت