چو گل یک لحظه ماند، غنچه یک دم

صفائی، جلوه ای، پاکیزه روئی

سپهر، این باغ بس کردست یغما

من امروزم بدین خواری، تو فردا

چه شادی در صف گلشن، چه ماتم

مرا باید دگر ترک چمن گفت

گل پژمرده، دیگر بار نشکفت