در من چه عیب دیده کسی غیر پای زشت

چشمم ز راه شرم و تاسف، بسوی پاست

ما جز نصیب خویش نخوردیم، لیک زاغ

دزدی کند بهر گذر و باز ناشتاست

نقص و خرابی و کژی دیگرم کجاست

پیرایه ای بعمد، نبستم ببال و پر

آرایش وجود من، ای دوست، بی ریاست