مرا بین و رها کن خودپرستی

نه سنگ فتنه، اندامش شکسته

بکرد آن صید مسکین، ناله آغاز

که ای اقبال بخش تند پرواز

خمار من نگر، بگذار مستی

چنان در بند سختم بسته صیاد

که می نتوانم از دل کرد فریاد