خمار من نگر، بگذار مستی

بکرد آن صید مسکین، ناله آغاز

که ای اقبال بخش تند پرواز

مرا بین و رها کن خودپرستی

چنان در بند سختم بسته صیاد

که می نتوانم از دل کرد فریاد

چنان تیره است در چشم من این دام