چنان تیره است در چشم من این دام

خمار من نگر، بگذار مستی

چنان در بند سختم بسته صیاد

که می نتوانم از دل کرد فریاد

که نشناسم صباح روشن از شام

چنان دلتنگم ازین محبس تنگ

که گوئی بسته ام در حصنی از سنگ