بپرس از ناتوانان تا توانی

که بفروزی چراغی تیره روزان

بگلشن، سرو از آن بفراشت پایه

که بر گلهای باغ افکند سایه

بترس از روزگار ناتوانی

ز مهر، آموز رسم تابناکی

که بخشد نور بر آبی و خاکی