که بر گلهای باغ افکند سایه

از آنت هست چشم دل، فروزان

که بفروزی چراغی تیره روزان

بگلشن، سرو از آن بفراشت پایه

بپرس از ناتوانان تا توانی

بترس از روزگار ناتوانی

ز مهر، آموز رسم تابناکی