از آنت هست چشم دل، فروزان

گسسته رشته های محکم دام

از آن کشتیت افتادست در آب

که برهانی غریقی را ز غرقاب

که بفروزی چراغی تیره روزان

بگلشن، سرو از آن بفراشت پایه

که بر گلهای باغ افکند سایه