آن قطره گاه در زمی و گاه در سماست

از رود و دشت و دره گذشتیم هزار سال

با من نگفت هیچکسی، کاین چه ماجراست

هر قطره ام که باد پراکنده میکند

سر گشته ام چو گوی، ز روزی که زاده ام

سرگشته دیده اید که او را نه سر، نه پاست

از کار خویش، خستگیم نیست، زان سبب