از کار خویش، خستگیم نیست، زان سبب

آن قطره گاه در زمی و گاه در سماست

سر گشته ام چو گوی، ز روزی که زاده ام

سرگشته دیده اید که او را نه سر، نه پاست

کاز من همیشه باغ و چمن را گل و گیاست

قدر تو آن بود که کنی آرد، گندمی

ور نه بکوهسار، بسی سنگ بی بهاست