کاز من همیشه باغ و چمن را گل و گیاست

سر گشته ام چو گوی، ز روزی که زاده ام

سرگشته دیده اید که او را نه سر، نه پاست

از کار خویش، خستگیم نیست، زان سبب

قدر تو آن بود که کنی آرد، گندمی

ور نه بکوهسار، بسی سنگ بی بهاست

گر رنج میکشیم چه غم، زانکه خلق را