آسودگی و خوشدلی از آب و نان ماست

قدر تو آن بود که کنی آرد، گندمی

ور نه بکوهسار، بسی سنگ بی بهاست

گر رنج میکشیم چه غم، زانکه خلق را

آبم من، ار بخار شوم در چمن، خوش است

سنگی تو، گر که کار کنی بشکنی رواست

چون کار هر کسی به سزاوار داده اند