آبم من، ار بخار شوم در چمن، خوش است

ور نه بکوهسار، بسی سنگ بی بهاست

گر رنج میکشیم چه غم، زانکه خلق را

آسودگی و خوشدلی از آب و نان ماست

سنگی تو، گر که کار کنی بشکنی رواست

چون کار هر کسی به سزاوار داده اند

از کارگاه دهر، همین کارمان سزاست