من در خیال موزه، بسی اشک ریختم

مانا که رنج و سعی فقیران، ثمر نداشت

دیروز، در میانه بازی، ز کودکان

آن شاه شد که جامه خلقان ببر نداشت

این اشک و آرزو، ز چه هرگز اثر نداشت

جز من، میان این گل و باران کسی نبود

کو موزه ای بپا و کلاهی بسر نداشت