چیزی بغیر تیشه و گهی آستر نداشت

خندید و گفت، آنکه بفقر تو طعنه زد

از دانه های گوهر اشکت، خبر نداشت

از زندگانی پدر خود مپرس، از آنک

این بوریای کهنه، بصد خون دل خرید

رختش، گه آستین و گهی آستر نداشت

بس رنج برد و کس نشمردش به هیچ کس