چو سوزنی ز نخ افتاد، جستجو کردیم

چراغ عقل، نهفتیم شامگاه رحیل

از آن بورطه تاریک جهل، رو کردیم

بعمر گم شده، اصلا نسوختیم، ولیک

بغیر جامه فرصت، که کس رفوش نکرد

هزار جامه دریدند و ما رفو کردیم

تباه شد دل از آلودگی و دم نزدیم