تباه شد دل از آلودگی و دم نزدیم

چو سوزنی ز نخ افتاد، جستجو کردیم

بغیر جامه فرصت، که کس رفوش نکرد

هزار جامه دریدند و ما رفو کردیم

همی بتن گرویدیم و شستشو کردیم

سمند توسن افلاک، راهوار نگشت

به توسنیسش، چو یک چند تاخت، خو کردیم