همی شاد بودند باباز و یوز

میان دو بیشه بیک روزه راه

فرود آمد آن گرد لشکر پناه

بدان مرغزاران ارمان دو روز

چو دانست گرگین که آمد عروس

همه دشت ازو شد چو چشم خروس

ببیژن پس آن داستان برگشاد