بدوخندید دل آهسته، کای دوست

خوش آن بازارگان، کاین حله بفروخت

مرا، زین حال، بس نام آوریهاست

بگردون بلندم، برتریهاست

ز نیکان، خود پسندیدن نه نیکوست

چنان رانی سخن، زین توده گل

که گوئی فارغی از کعبه دل