ز نیکان، خود پسندیدن نه نیکوست

مرا، زین حال، بس نام آوریهاست

بگردون بلندم، برتریهاست

بدوخندید دل آهسته، کای دوست

چنان رانی سخن، زین توده گل

که گوئی فارغی از کعبه دل

ترا چیزی برون از آب و گل نیست