کودک نگفت، جز سخن کودکانه ای

آید مرا چو نوبت پرواز، بر پرم

از گل بسبزه ای و ز بامی بخانه ای

خندید مرغ زیرک و گفتش تو کودکی

آگاه و آزموده توانی شد، آن زمان

کگه شوی ز فتنه دامی و دانه ای

زین آشیان ایمن خود، یادها کنی