در دست روزگار، بود تازیانه ای

ای نور دیده، از همه آفاق خوشتر است

آرامگاه لانه و خواب شبانه ای

هر کس که توسنی کند، او را کنند رام

بسیار کس، ز پای در آورد اسب آز

آن را مگر نبود، لگام و دهانه ای